From London: For Kobane, For Humanity

From London: For Kobane, For Humanity

“We don’t have to engage in grand, heroic actions to participate in the process of change. Small acts, when multiplied by millions of people, can transform the world.”
Howard Zinn

Since the beginning of the Islamic State of Iraq and Syria (ISIS) [1] attacks on Kobane, countless anti-ISIS demonstrations have taken place within Europe, including in Cologne,[2] Torino,[3] Paris,[4] Copenhagen,[5] Graz, Stockholm[6] and London, organized predominantly by the Kurdish diaspora. In this article, I will attempt to explain the nature of these demonstrations in the UK, specifically in London where the large portion of the demonstrations took place. You may be wondering why we need such analysis when most of us have some form of an understanding of these protests. However, a coherent breakdown of the demonstrations will enable us to understand both the disposition of the demonstrators and the role they have played in the political endeavours of the Turkish government in the past few months. This article is in no way an attempt to delve the situation in Kobane, or the international community’s response to the crisis, but rather to elucidate particular aspects of the demonstrations. It is purely the product of my observations in the last couple of months.

 I do however want to offer a brief introduction regarding Kobane, one of the autonomous Kurdish communities in Northern Syria.[7] In doing so, I anticipate it will help us understand the origins and the nature of the protests, which have transpired globally over the last several months.

Kobane is one of the cantons of Rojava and declared democratic autonomy in January 2014.[8] It is right to say Kobane has developed a symbol of Kurdish aspirations for an independent state. Although the Kurdish resistance throughout history has never really been constricted to borders, Kobane has certainly reinforced this belief and transpired in to a global symbol of Kurdish resistance. ISIS has been attacking Kobane for several months now, and as a result approximately 200,000 Kurdish refugees have fled from Kobane to Turkey.[9] With the battle of Kobane raging, thousands of people took the streets in Turkey to protest the Turkish government’s reluctance for solidarity with Kobane Kurds, as many of us observed, escalated into violence that killed at least 31 Kurdish people, 2 police officers and wounded 360 others.[10] There has been contradictory analysis of the protests in Turkey within Turkish media, but as I do not have the intention or the capacity within this article to explain the situation, I will leave that for someone else to discuss.

The first anti-ISIS protests in London can be traced back to July 2014, where a group of London based Kurds and non-Kurdish supporters gathered in Trafalgar Square with banners condemning the attacks on Kobane.[11] As of then, countless protests in and around London have taken shape. Both young and old people have taken part in these protests, helping make banners or making their own miniature billboards. The key messages on some of the signs have included; ‘ISIS is the enemy of humanity’, ‘Kobane is Kurdistan’, ‘Jin Jiyan Azadi Biji YPG[12]’ (meaning ‘Life Woman Freedom Long live YPG’) and ‘Support Defending Civilians in Kobane & Rojava’. Other symbolic objects have included flags, but not only one type of flag, as I will explain in the next section. In addition, while the protests started primarily with the support of the Kurdish diaspora, it has attracted supporters from various groups and grown tremendously over the last few months, as I will illustrate.


The anti-ISIS demonstrations in London for the major part have been led and organised by the Kurdish diaspora in the UK. These include, southern and northern Kurds. Crowds in thousands have gathered mainly outside 10 Downing Street, Trafalgar Square, Parliament Square and the Embassy of Turkey. Following those meetings, smaller demonstrations have been organised in northern and north-eastern London. In other parts of London, demonstrators flocked one of the capital’s busiest underground station forcing it to close down. There have also been numerous sit-in protests including the ones on Westminster bridge, Heathrow airport and Victoria station. Hence, the anti-ISIS demonstrations, mostly took place within the Kurdish community outside iconic edifices, which are spread around London. What people seem to have done is took initiative and increased the Kobane support within the UK. As you may observe in some of the links attached to the case examples above, the Kurdish youth have been one of the key activists of the Kobane protests in London.

Youth activism in general is something to be quite fond of considering the concerns around young people and their lack of political participation. From my observations, even going back to the Gezi solidarity protests in London in the summer of 2013, the Kurdish youth in the UK appeared to be highly politically aware and active. They participated not merely by attending marches, but also volunteering to hand out flyers, provide information to non-Kurdish interest groups or supporters and assisting with the organisation of demonstrations.

Kurdish activists in London have also been resorting to more controversial demonstrations to raise awareness of the situation in Kobane, like the recreation of a ‘sex-slave’ market in Westminster. The protestors staged a ‘sex-slave’ market where men dressed in costumes, led a group of chained veiled women and encouraged passers-by to bid for them. One of the speakers from the fake ISIS group, claimed, “This is what Sharia means” to draw attention to the treatment of Kurdish women captured in Syria and Iraq.[13]

The solidarity with Kobane demonstrations is not merely made up of Kurds. Yes, Kurds have been the predominant groups and the organisers, but not the only group that has participated. Non-Kurdish people like me also attended these demonstrations. I am a Turkish Alevi, brought up believing in what some define as ‘left-Kemalism’, so Kemalist notions of secularism and Turkishness combined with leftist ideals, which primarily comes from Alevism. My stance on the Kurdish struggle is perhaps a result of my own identity, due to the fact that I am part of, –what many define as a ‘minority’ religious group in Turkey– that today still deprives of many rights.

The non-Kurdish supporters of the Kobane demonstrations include organisations such as; Daymer, a non-profit civil organisation and registered UK charity that provides advice and advocacy mainly for Kurdish and Turkish refugees and humanitarian entrants in England. I also include the Britain Alevi Federation (Britanya Alevi Federasyonu), the umbrella organization for Alevis living in the UK. Despite some conventional belief, Alevi people are both Turkish and Kurdish speaking.[14] Other people and groups that have partaken in the demonstrations include Peter Tatchell Foundation, an independent body that works on particular human rights issues, Mark Thomas, performer and activist, Jean Lambert, Green Party MEP[15] for London and Margaret Owen OBE[16], human rights lawyer.[17] In the Global Day for Kobane rally on 1st November 2014, Greek Cypriot activists participated with banners and Greek and Greek Cypriot flags, and used the slogan “Free Kobane-Free Kyrenia” and “Freedom for Kurdistan”.[18] There may be some others I have missed out, but the above is a vindication that non-Kurdish actors have supported the Kobane demonstrations in London.

Call for Action

On 1st November, 2014, thousand people, including Kurds and non-Kurdish supporters, gathered in Trafalgar Square as part of a global rally against the ISIS atrocities in Kobane. The Global Day for Kobane was a call-out signed by notables like Noam Chomsky, members of the House of Lords, Desmond Tutu, lawyers, writers and academics to draw more awareness and show solidarity with the resistance against ISIS.

Looking at this picture taken on this day, it is evident that the demonstrators are from different Kurdish groups and organisations. Many of the Kurdish demonstrators waved banners bearing the face of Abdullah Ocalan, the imprisoned head of the banned Partiya Karkerên Kurdistani (Kurdistan Worker’s Party – PKK), as he is still perceived as the general leader of Kurdish resistance. Others were bearing the Kurdistan flag, currently used as the official flag of autonomous Kurdistan Region in Iraq and the Koma Civakên Kurdistan (Group of Communities in Kurdistan – KCK) flag.[19] Despite the possible differences between these groups, they have participated equally in every demonstration. Non-partisan Kurdish protestors, on the other hand were holding banners, which read; ‘Your silence is killing children’, ‘Kobane is not alone’; ‘Air drop aid to Kobane. Don’t let ISIS massacre Kurds’ and ‘Stop Turkey’s smear campaign’.[20]

admin-ajax (4)

The common discourse of the demonstrations has been that the international community and Turkey have done little to address the threat ISIS pose to the people in Kobane. They have expressed fury and outrage to the lack of response of the international community as they have been calling for humanitarian and military assistance. Military assistance meaning arming and helping the Yekîneyên Parastina Gel (People’s Protection Units – YPG) fighting ISIS[21], gain access to military equipment to stop Kobane fall into the hands of ISIS. While there is no way to fully understand the thoughts of each demonstrator, the majority appears to believe that Turkey has been supporting ISIS by opening its borders and permitting free movement to ISIS members, treating wounded members in Turkish hospitals,[22] whilst simultaneously calling the Kurdish fighters in Syria “terrorists”[23] who should not be armed by Turkey or the US. For this reason, many demonstrations have also expressed concerns of the conditions of Kurdish refugees fleeing Kobane in Turkey, including their treatment by the Turkish forces.[24]

Demonstrators have also called for the Turkish government to open up a corridor to allow movement of arms, fighters travelling from Iraq into Kobane and also to stop supporting ISIS. Turkey eventually opened its border in October 2014, as a result of pressure within and outside its borders, to allow Iraqi Kurdish fighters to cross to the Syrian border to join fight against ISIS in Kobane.[25]

Concluding Remarks

Whatever your views on the Kurdish issue in the Middle East, one should not deny the humane essence of these demonstrations. People travelled from different parts of Britain and gathered on numerous occasions in the cold and rain with the intention to raise awareness to the plight of Kurds in Kobane. For the most part, the demonstrations that I have witnessed, have been peaceful. In addition, they have been supported by different groups, even if the groups have differences. This is not to repudiate that there may have been and there may still be aspects of the demonstrations that could be criticised.

History has shown us that when any kind of injustice has been overturned, it is because people acted as citizens in a timely manner. Despite the disappointments, each day of our life in political terms, we observe each day of our lives in political matters, the quote (beginning of text) from Howard Zinn; one of the most renowned thinkers and activists of our time who sadly passed away in 2010, is encouraging and reminds us that change is feasible, even in times of uncertainty.

As the battle in Kobane continues, it is with no doubt we will be seeing more demonstrators marching in the streets of London, shouting ‘Biji Biji Kobane’ (Long Live Kobane). Though, one very familiar slogan I heard at the last demonstration has stuck with me; “This is only the beginning, we will keep resisting”, the slogan of the Gezi resistance. I guess this comes as no surprise, as the majority of these people were standing and marching through the same spots, including Trafalgar Square and 10 Downing Street, in the summer of 2013 during the Gezi resistance. Could the criticisms surrounding the Kurdish movements struggle for human rights in Turkey prevent one from empathising with the Kurds on the verge of life and death in Kobane today?

Fikret Eğilmez

Editor’s Note: As Centre for Policy and Research on Turkey (Research Turkey), we are thankful to Fikret Eğilmez for sharing all the photos used in this article.

Please cite this publication as follows:

Eğilmez F. (December, 2014), “From London: For Kobane, For Humanity”, Vol. III, Issue 12, pp.66-74, Centre for Policy and Research on Turkey (ResearchTurkey), London, ResearchTurkey. (


[1]ISIS, formerly known as the Islamic State of Iraq and Levant, is a jihadist group developed out of al-Qaeda in Iraq and founded in 2013. It currently refers to itself as the “Islamic State”, declaring itself caliphate and Abu Bakr al-Baghdadi as caliph. Its exact size is unclear, and includes many foreign jihadists from i.e. parts of Europe and wider Arab world.






[7] Further reading on Kobane:

[8] Canton Based Democratic Autonomy of Rojava, Kurdistan National Congress

[9] Guardian, September 2014:

[10] Al Arabiya, October 2014:


[12] Yekîneyên Parastina Gel (People’s Protection Units – YPG)


[14]Recommended article:

[15] Member of European Parliament

[16] Order of the British Empire

[17]For further reading:

[18] Please see

[19] For pictures:

[20] For pictures:

[21] For further reading on YPG:

[22] Turkish authorities alleged help;

[23] BBC, October 2014:





Loading Facebook Comments ...

One thought on “From London: For Kobane, For Humanity

  1. Askar Yılmaz

    Sayın Fikret Eğilmez
    “Londra’dan: Kobane İçin, İnsanlık İçin” yazınızı çok ciddi bir şekilde okuduğumu söylemem, sizin için inandırıcı olur mu bilemem.
    Yazınız, soyut, hedefsiz, desteksiz, övgülerle dolu, bölgesel sorunlarla örtüşmeyen, yakın geçmişte olan olayları dikkate almayan, gelecek perspektifi sunmayan, “bende yazdım” türü bir propaganda yazıs.
    Dikkatini şu noktalara çekseydin, yazı nitelili bir öz kazanabilirdi; Irak’a müdahale, Afganistan’a saldırı, Libya’nın yok edilmesi, Mısır’a yönelik rejim değişiklikleri ve bölgesel etkileri ve Suriye’ye yönelik saldırı. Bütün bu saldırılardan önce geliştirilen, Büyük Ortadoğu ve Kuzey Afrika Projesi’nin (BOKAP) ne anlama geldiğinin bilinmesi, yanılgılara düşmemek açısından önemli.
    Emperyalist Projeler ve Ortadoğu.
    2002’ye değin, bölge, geleneksel rejimler emperyalizmle işbirliği politikaları doğrultusunda varlıklarını sürdürdükleri bir coğrafyaydı, Ortadoğu. Emperyalizm, 2002’den itibaren, bölgeye yönelik geliştirdiği politikaları uygulamaya koydu. Irak, yalana dayalı, demogojik, (faşist) propaganda sonrasında askeri güçle tasfiye edildi. Irak’ı anımsatabilecek hiç bir kurum bırakılmadı. Öyle ki dünyanın en büyük ve ünlü müzesi Babil Müzesi bile dağıtıldı. Irak tarihi yok edildi. Bu olguları çok iyi analiz etmek zorundayız.
    Batılı gelişmiş ülkeler, bölgesel rejimlerle sürdürdükleri göreceli uzlaşmaya dayalı ilişkilerine son verdiler. Çünkü, ulusal nitelikli devletlerin tasfiyesi gündemdeydi. Emperyalizm ile ulus ve ulusal güçler doğası gereği zıtlık içinde. Emperyalizmin dünya tekeli kurabilme hedefleri açısından ulus devletler “ayak bağıdır.” O nedenle ulus devlet nitelikleri olan devletlerin tasfiye edilmesi hız kazandı
    Daha Önce bir biçimde tasfiye edilen ve küçültülen devletler dışında, sosyalist devletlerdi. Arkasından, Türkiye, İran, Irak, Cezayir, Tunus, Libya, Mısır ve Suriye, önemli ölçüde ulusal niteliklere sahip devletlerdir ve bunların tamamı hedef alındı. Bunların ulusal devlet olmaları, emperyalizmle ilişkilerinin olmadığı anlamına gelmez. Ama, körfez şeyhliklerinden farklı özellikleri olması, emperyalizm açısından önemli bir ayraç. Ortadoğu’nun en gerici ve devlet vasfından çok, sülale, kabile devletlere dokunulmadı.
    Emperyalist Egemenlik açısından Ortadoğu.
    Biz ufacık, zavallı, geri, kapalı toplum özelliği içindeki Kobani’den bölgeye ve dünyaya bakamayız. Teşbihte hata olmaz .. Bu bakış açısı neye benze? Kuyunun dibinden gökyüzüne bakan kurbağanın bakışına benzer.
    Batı için önemli olan ucuz enerji kaynaklarına erişim. Bu temel gereksinim sonucu, Ortadoğu’nun yeniden dizayn edilmesi gerekiyordu. ABD ve Batılı devlet teorisyen ve uzmanları arka arkaya projeler ürttiler. Bu pojelerin en önemlisi, Hantigton’un yazdığı “Kültürler Çatışması Tezi” en temel tezdi.
    “Kültürler Çatışması Tezinin” espirisi, “sınıf mücadelesi bitmişti”, sıra ulus devletlere gelmişti. Yeni söylem, “ulus devletler miadını doldurdu” Abdullah Öcalan ve PKK bu söylemi teorileştirdiler. Her demeçlerinin içinde, “demokratik konfederalizm” var. PKK tezlerini Emperyalist teori ile uyumlu hale getirdi. APO’nun mahkemede yaptığı savunma ile yeni söylemleri 180 derece zıtlık içinde.
    “Kültürler çatışmasından” anlatmak istenilen, nerede bir farklılık, çelişme, tarihsel husumet, dinsel ve meshepsel uyuşmazlık var, orada çatışmalar ortaya çıkacağı öngörüldü. Öngördükleri gibi de faaliyetler yoğunlaştı. Her şey bir anda bilgisayar oyunu gibi gelişti.
    “Kültürler Çatışması Tezi” etnik, dinsel ve geri tüm toplulukların kışkırtılıp kavgaya sürülmesi açısından, BOKAP açısından elverişli özellikler taşıyordu. BOKAP’a en ciddi itiraz nerelerden gelebilirdi? Türkiye, İran, Irak ve Suriye. BOKAP kapsamında bölgenin elimine edilmesi için özel taktikler geliştirildi. Türkiye de acilen hükümet değiştirildi. Cemaat AKP koalisyonu iş başına geldi. Cemaat, devlet içindeki devletçi, Kemalist, bürokrat ve görevlileri tasfiye etmeyi görev edindi. Tayyip, “ne istediler de vermedik” derken, görevin önemine dikkat çekti.
    Kuzey Afrikada, Batılı devlet projelerine itiraz eden önemli bir devletler gurubu vardı. Bunların başını, Libya ve Kaddafi geliyordu. İnanılmaz bir barbarlıkla, Libya tasfiye edildi. Ve Kuzey Afrika peş peşe, rejim değişikliğine uğradı. Mısır, Proje bir devlet olmayı en sonunda reddetti. Her şeye rağmen, bütünlüğünü ve istikrarını kazandı.
    Kahramanlığın ve insanlığın merkezi; Suriye.
    Bir çelişme bağrında umut taşımalı. Bugün olmasa bile geleceğe bir kapı aralamalı. Ortadoğuda, ortaya çıkan tüm çatışmalar gerici çatışmalardır. Suriye devletinin direnişi istisnadır. Suriye, en meşru, haklı ve gelecek açısından umudumuzu yükselten bir mücadele veriyor. Ortadoğu da Suriye’nin emperyalizm karşıtı mücadelesini anlamayan, hiç bir gelişmeyi ve ilerici mücadeleyi anlayamaz. Nitekim Suriye arkasına, Asya gücünü almıştır. Emperyalist, yoz, bencil Batıya karşı, gelecek bu nedenle Suriye’nin başarısına bağlıdır. Günümüz Vietnam’ı Suriye de canlanıyor. Bölgesel değişimin ve dinamizmin merkezi şimdiden Suriye’dir. Tayyip Sultanlığını yıkacak olan da Suriye mücadelesidir. Kürt sorunu da Suriye’nin başarısına göre çözüm bulacak. Suriye tüm bölgenin geleceği için an azgın Batı beslemesi teröre ve yıkıcılığa karşı direniyor.
    Ortadoğunun en onurlu, göreceli emperyalizme en uzak, ayrımcılığın en az olduğu, laik ve demokratik normlara daha yakın duran Suriye, Barbar akınlarına benzer bir saldırıya uğradı. Suriye direnişi, Vietnam savaşından bu yana ortaya çıkan en anti-emperyalist bir direnişdir.
    Hedefi olmayan gladyatör dövüşlerinde görülen, bir gladyatörün dövüşte üstün gelmesi sonucu oluşan kahramanlık algısı, imparatorluklar döneminde kaldı. O nedenle, Koban’de bir kahramanlık yok. Şişirme bir balon var. Kahramanlık taslayanlar, önce kaçtı. ABD havadan destek indirince, ISID’ın bombardumanlarla önü kesilince, geriye yapılacak bir iş kalmadı.
    Sizin “uluslararası toplum” dediğiniz güçler, “kahramanlığı” hak etti. Nedir o “uluslararası toplum?” Anlaşılması gereken o. İsrail’e kalkan olan, bölgesel sorunlarda, israil’in güvenliğini önceleyen, devletler gurubu. “Uluslararası toplum” denilen devletler, ABD, İngiltere, Fransadan oluşuyor. Bu devletler, dünya barışının önündeki en saldırgan devletler. Nerede bir çatışma var bunlar, o çatışmada taraf. Yıllardır dünya halklarına kan kusturanlar, senin “uluslararası toplum” dediğin devletlerdir. Bu devletlerin, gırtlaklarına değin suç işlediklerini bilmen gerekir.
    Çok subjektif bir değerlendirme. Bu devletler, PKK-PYD’e yardım edince “kahramanlık” algısı değişiyor. Kobani Dünyanın merkesi oldu. Öyle yazmışsınız, “Kobane İçin, İnsanlık İçin.”
    Sayın Fikret Eğilmez, 12 yıldır, “uluslararası toplum” dediğin devletler uzun zamandır bölgede iş başında. 12 yıl önce, El-Kaide, ISID, Nasura, Bako-Haram vs. Hiç bir terör örgütü yoktu. PKK da son derece sınırlı bir alana hapsedilmişti. İrak’ın işgali sonucu koşullar değişti. Bölgede, “böl, parçala ve yönet” taktiği uygulanmaya başlayınca. Bilumun “kahraman” terör örgütleri doğdu. “Kahramanlık” soyutlandığında, Taliban, El-Kaide, hatta ISID da “kahraman. El-Kaide ve Taliba’ın da kendileri açısından kahramanca direnişleri var.
    Eline kalem alan, yazdığını yayınlama öz güvenine sahip herkes aydın sayılır. Aydın insan, bir olayın, anlaşmazlığın, arka planını görmeye çaışır. “Kuzey Suriye’de bulunan özerk bir Kürt bölgesi olan Kobane” cümlesi üzerinde düşünülmesi gerekir. Bu cümlenin cürmü, bütün bölgesel barışı tahrip ediyor. Dört devleti hedef alıyor. “Uluslararası toplum” İsrail’in güvenliği için, bir kürt devleti öngördükleri çok açık. Kürt devleti tasarımı, bölgenin provaka edilmesidir. Ortak yaşamı sonlandıran bir tasarımdır. Ayrıca, Kobane, Suriye toprağı. Suriye’nin emperyalizme karşı, senin deyiminle “uluslararası topluma” karşı kahramanca direndiği ülkenin bir parçası. Yurdunu savunuyor. İsrail’e karşı direnişin merkezi. Ortadoğu gericiliğine ve barbar teröre karşı direnişin merkezi.
    “Biji Obama”
    Evet, “uluslararası toplum” ve İsrail açısından “Kobane’nin Kürtler’in bağımsız devlet özlemlerine bir simgesi olduğu söylenebilir.” Grameri bozuk bir cumle olsa da anlatılanı anlıyorum. Ama bölgenin genel çıkarları açısından Kobane bir çıban başıdır. Önümüzdeki dönemin sorunlarının merkez üssüdür.
    Anlıyorum, “ISID saldırıları önlenmesin mi” itirazını duyuyorum. ISID “uluslararası toplum” ABD projesidir. ISID Saldırıları, Suriye devleti etrafında birleşilerek önlenir. Bir düşmanın destekçileri ile birleşerek, diğer düşmanla savaşıldığı görülmedi?
    Göstericilerin, ‘İnsanlığın düşmanı IŞİD’, demesi bilinçsizlik. ISID, “uluslararası toplum” imalatıdır denmeden, ISID gerçeği anlaşılmaz.
    ‘Biji YPG’ denmesi seni neden heyecanlandırdı? Bundan önce de “Biji Obama” denildi. “Biji PKK-YPG’nin” yanına, “Biji Obama” geldiği zaman, insanda “şafak atmalı!” Beyin fırtınası yaşamalı! Korkunç bir tuzak…Bütün insanlığa yönelik bir tertip kuşkusu uyanmalı.
    Yazınızın sonlarında kendini “Ben Alevi bir Türküm, ‘solcu Kemalist’ olarak tanımlanan bir görüş ile yetiştirildim…Kemalist laiklik ve Türklüğü, Aleviliğin ülküleri ile birleştirdim.” Söyleminle, özeleştiri yapıyorsun. Alevi olma, Türk olmak, tek başına bir anlam ifade etmez. Önemli olan, ideolojik bakış. “Kemalist laiklik ve Türklüğü, Aleviliğin ülküleri ile” birleştirmen, bir eziklik ifadesi.
    “Kemalist laiklik”, “şyhler, dervişler, mürit” toplumunun alternatifi, demokratik, kapsayıcı bir toplum projesi. Avrupa bugünkü gelişmişliğni ve toplumsal istikrarı, “Fransız Jakoben laikliği”, “Alman Laikliği, “Cromwell Laikliğine” borçlu. Lailklik, demokrasinin olmazsa olmazıdır. Bak! Türkiye’nin haline. Laiklikten uzaklaşmak nelere mal oluyor.
    Bazı arkadaşlar Alevi olmayı bir üstünlük gibi algılıyor. Hayır! Üstünlük kavramı, çağdaş dunyanın sorunlarına, dünyanın ezilen ve sömürülen yığınları açısından bakmayı gerektirir. Dünya halklarının ortak ve barışçı çıkarları önemlidir. Parçalara değil bütüne bakmak gereki.
    Benim de ailem Alevi ve Türk. Yeterli mi? Önemli olan sorunlara hangi açılardan sbaktığımız. Alevilik bir ülkü değil, inanç. Bütün inançlar, eski tarihsel döneme aittir. Toplam olarak baktığımızda, Ortaça’ın üretim ilişkilerinin kültürel tezahürüdür. Çağımız, modern bilimlerin her alanda geliştiği bir çağ. Bu çağa, meshep ve etnik köken açısından bakmak, tarihsel gericiliğe den düşer. Alevilik de, sonuç olarak, bilmin kapsamı dışında. Görece demokratik ölçüler içermesi, Aleviliğin modern çağın düşünce sistemlerine entegre etmeyi gerktirmez ve de olmaz. Muhammed’in yanına Ali’yi koymanın, Yezidin yanına, Ehli Beyit’leri koymanın çok fazla bir ilericiliği olamaz. Aleviliğin içinde, İslamiyet öncesi Şamanizm’in öğretilerinin olması, Aleviliği Sünnilikten farklı kılıyor.
    Din ve dinlerin mesepleri, ULUS olgusunun gerisinde. İlericilik olarak, meshebi öncelemek, ulusu yadsımak, çağdaş felesefeye göre gericilik. Ulus, din ve mesheplere göre daha kapsayıcı, daha birleştirici. Genel olarak ulus düşmanlığı, gerici ve emperyalizm kaynaklı bölünmeci bir düşünce. Böyle olmadığını düşünmek, Büyük Fransız devriminden bu yana ortaya çıkan değişimi ve feodalizmin tasfiyesini anlamamak anlamı taşır.
    Kemalizmi, anti-Kemalistler anlamıyor ve bilmiyorlar. “Kemalizm” sözcüğü bir küfür hakaret gibi kullanılıyor. Sen Kobani den bakmayı bırak, 1920’lerin Türkleri açısından “empati” yap. “Manda ve himaye kabul edilemez” diyen insanı anlamaya çalış. O zaman da vardı “uluslararası toplum.” O toplum’a ABD ve Vilson önderlik ediyordu. Kemalistler, “Vilson Prensiplerini” ellerinin tersiyle ittiler. Serv anlaşmasını yırttılar. Anadolu’nun gerçek kahramanlığını anlayamayan, “uluslararası toplum” karamanlığına soyunur. Türkler, söylenenlerin tersine, 20. Yüzyılın en onurlu ve başarılı mücadelci, önvü ve gerçekten kahraman bir ulusu oldu. 20. Yüzlılın başında, Önce Ruslar arkasından Türkler damga vurdu. Yüz yılır o ik damga silinmeye çalışılıyor. Kobani, O damganın silinmesi adına, üretilen bir söylem.
    Bazı hareketler uyarıcı olmalı? “Kıbrıs Rum Kesimi aktivistleri” “Bağımsız Kobane – Bağımsız Girne” sloganları, ne anlama geliyor? Türk düşmanı, tarihsel ırkçıların söylemi hoş görülebilir mi? İlk kez duyuyorum “Bağımsız Girne” saçmalığını. Ne kadar bölünmüş parçalanmış kafalar. İnsan olmanın önceliği, kafalarımızı birleştirmek. Bütünü parçalamak yerine, bütünü anlamak gerekli.
    Sonunda, “Bir insanın Orta Doğu’daki Kürt meselesine ilişkin görüşü ne olursa olsun bu gösterilerin insanlık tarafını inkar etmemeli.” O gösterilerde ifade edilen insan çığlıklarını anlıyorum. O insanların acıları, yaşamıma yön vedi. Ama, çığlıkların arkasında yatan gerçekleri de görmek zorundayız. Birileri bizim çığlıklarımızdan yararlanmaya kalkışmasına izin vermemeliyiz. O çığlığın arkasında, “biji Obama” olduğunu anlamayanın çığlığı anlaşılmaz.
    Ayrıca nerede bir insanlık dramı var, orada, emperyalizmin eli var o görülmeli. O insan dramları içinde en çokezilen halklar, kadınlar, çocuklar eziliyor. Ezenler doğru tanımlanmalı. Emperyalizm eziyor. İnsan olmanın öncelikli şartı, emperyalizme karşı olmak. Emperyalizme ve onun tuzaklarına karşı hazırlıklı olmadan, elbette insan olunmaz.
    Sizin, “Kobane’deki Kürtlerin bugün verdiği ölüm kalım savaşı” , baştan beri anlatmaya çalıştığım gibi, emperyalizmin, özellikle ABD’nin yeni bir tuzağı. Kobane, yeni bir sorun merkezi. Bölge halklarının geleceğine karşı kurulan yeni bir tuzak. “Uluslararası toplum’un” İsrail’e güvenlik sağlamada, Kürtleri kullanma taktiği….
    Yazınıza, yanıtım uzun oldu. Çünkü, hiç bir teorik ve pragmatik hesaplar dikkate alınmadan yazılmış, sıradan, bilgi teorisinden yoksun, hevesle yazılmış bir yazıya, verilmesi gereken yanıt kapsamlı olabilirdi. Sanırım bu yazı sizin için önemli bir teorik çalışmaya ve olayları analiz etmenizde başlangıç olabilir. Saygılarımla. 24.12.14


Leave a Reply

Your email address will not be published.